Mo’bility is Mo’betta
via yankodesign.com
Darri's posterous
Herr. Egilsson im Stuttgart
Í fyrsta lagi. Hvað er ég að gera hérna?
Nú, ég lifi einföldu lífi. Vinnudagarnir hjá Mercedes eru langir og stelpurnar ljótar. Nei grín, vinnudagarnir eru ekki langir.
Að öllu jöfnu vakna ég kl. 6 og er komin heim kl. 9. Ég hef skáð mig í líkamsrækt og er byrjaður að mæta í þýskuskóla. Ég held að ég hafi aldrei á ævinni verið jafn skipulagður og duglegur. Ég er vél, þýsk vél. Ég á enga vini fyrir utan vinnuna, ég fer út að hlaupa á slaginu 21.30 og ég borða bara hollustu. Þar að auki tek ég alltaf magaæfingar á morgnana, ég er komin upp í hundrað núna.
Félagslega útrás fæ ég fyrir framan spegilinn heima, en eins og fjölskyldan mín veit, þá eru ég og ég góðir félagar og við eyðum miklum tíma saman.
Ég er internetlaus og á hverju kvöldi kvíði ég fyrir því að sjá 23.20 of 23,51 min á stikunni neðst á VLC spilaranum þegar ég horfi á síðasta þáttinn af Seinfeld í tölvunni minni.
Það er ekkert grín að vera Ridin' svona Solo í borg þar sem maður engan þekkir. Þess vegna hef ég þróað 2 skrefa plan (Fuglinn, Gaui Litli) sem snýr að hugarfari, heilbrigði og almennum nettleika.
1. Fuglinn: Master Chief John Urgayle leikinn af Viggo Mortensen í GI Jane, '97 komst vel að orði þegar hann sagði:
"I never saw a wild thing sorry for itself. A bird will fall frozen dead from a bough without ever having felt sorry for itself."
Vorkunn og væl bara aldrei í stöðunni. Það er bara ekki flóknara en það. Það er bara eitt af þessum hlutum sem ættu bara ekki að vera til, rétt eins og arfi og Auddi Blö.
Ólafur Stefánsson er sammála mér í þessu; Mind Accellerator, bók sem við báðir kunnum vel að meta, útskýrir hvernig maður skal sólarmegin í lífinu altid vera, með því að koma fram við neikvæðar hugsanir rétt eins og The Situation í Jersey Shores kemur fram við "grenades" (sem er annað orð yfir ljótar stelpur): Denied!
Ef vinnudagarnir eru langir, íbúðin lítil, vinirnir fáir os.frv. þá er það e-ð sem ég hugsa nákvæmlega EKKERT um. Ég hugsa bara um góða stuffið! Yeah!
2. Gaui litli: Ég átti yndislegt sumar - 2 frábærir mánuðir í Kaupmannahöfn og 1 á Íslandi. Vinnan í Kaupmannahöfn var mjög afslöppuð. Ég átti góða að, fékk mega nettar heimsóknir og lifði ég eins bóhem lífi og ég mun nokkurntíman lifa; ný greiðsla, 2007 íbúð, nýir vinir, týpugleraugu, öl, hammari og fröllur í öll mál, ævintýri og margt fleira.
Heima á Íslandi tileinkaði ég nokkrum tímum á dag í ritgerðarskrif, en ef sólin skein eða kallið kom, þá var ég farinn.
Nú er öldin önnur. Ég vakna fyrir allar aldir til að komast á sómasamlegum tíma í vinnuna; en ekki áður en ég hef sturtað mig og borðað. Hver einasta handahreyfing er æfð og hvert einasta skref er tímasett. Ég er orðinn "rútínaður".
Að vinnudegi loknum labba heim frá lestinni, í niðamyrkri, með þrefalt svitalag í andlitinu og lausan bindishnút, aðeins til að sjá gamlan plastdúk, nakta veggi, skrifborð og rúm bíða eftir mér. Kvöldmatinn næ ég í á leiðinni heim. Það er ekkert glam við þetta. Þetta er ekkert sérlega bóhem heldur.
Til að viðhalda neistanum á milli Darra bóhem (2.0) og Darra þýska þá hef ég gert nokkrar mikilvægar ráðstafanir.
A. Club Meth: Ég stilli beint á hágæða hnakkamúsík á meðan ég fer í gegnum vel skipulagða morgunrútínuna.
Frisky - Tinie Tempah
Dynamite - Taio Cruz
Halo - Mike Posner
Pass out - Tinie Tempah
B. Kolb in the wild: Já, ég reyni að sjá hvað er að gerast þarna úti! Ég fór aleinn á One Republic í gær. Þetta er í annað skiptið sem ég geri svona aleinn. Gavin DeGraw, í fyrra skiptið Í London Í jakkafötum, beint eftir heldur skrautlegt atvinnuviðtal.
Ég er ekki frá því að þetta sé skemmtilegra en að mæta með öðrum. Ég hef ekki sungið svona mikið síðan við Tommi P. tókum vikuleg laumu American idol kvöld sem enduðu oftar en ekki með one-on-one Sing Star keppni í kjallaranum í Reynihlíðinni (engin hvalahljóð…Bara hæfileikaríkur áhugamaður á móti hæfileikaríkum áhugamanni, mano y mano).
C. If you're not fast, you're food!: Þeir í markaðsdeildinni hjá Timberland hafa rétt fyrir sér.
Mér tókst um daginn að troða mér inn í vikulegan fótbolta. Hópurinn er fínn, en ef ég þarf að heyra "LINKS LINKS LINKS" einu sinni enn frá Tyrkneska gaurnum með krullurnar þá brjálast ég.
Ég er að borga 13 þúsund krónur fyrir líkamsrækt á mánuði. Þar er gott "Lauga-legt" Spa-svæði sem hefur 4 gufur, 1 pott og notarlega setustofu. En check this out! - Allir þarna inni eru naktir - kallar, konur og hommar. Svo gengur miðaldra kona um í karlaklefanum og þrífur á meðan við strákarnir þurkum okkur og klæðum. Ég veit ekki hvað mér finnst um þetta. Svona er þetta víst allstaðar í þýskalandi.
Við skulum bara segja að þetta hafi sína kosti og galla.
D. Yes Man! Ég hef mjög stranga JÁ stefnu. Ef mér er boðið e-ð þá segi ég alltaf já.
Ég veit, þetta er ekki mikið, en ég er að vinna í þessu!
Svona að lokum, þá get ég hreinskilnislega sagt að mér lýst mjög vel á það sem ég er að gera í Mercedes. Dínamíkin er mjög svo í áttina að því sem ég get hugsað mér að gera í framtíðinni: fjármál, strategía, markaðsmál, fundir, námskeið, hópavinna og allt á milljón.
Yfirmadurinn minn er fáránlega nettur, þrjátíu og e-ð ára gamall töffari. Til að byrja með var hann mjög ákveðinn, en allt frá því að ég sagði við hann "my generation just downloads everything illegally", þegar við töluðum um nýustu útgáfuna af Excel, hefur hann gert mikið til að láta mig vita að hann veit hvað er að gerast hjá unga fólkinu og að kynslóðabilið okkar á milli, er ekkert svo mikið.
Höfuðstöðvarnar eru ótrúlega flottar, og ég hef í raun aldrei séð neitt þessu líkt. Þær minna svoldið á Googleplex fyrir þá sem hafa séð þær, nema að því leitinu til að hérna eru engin foosball borð og engir nördar. Meðalhæðin á karlönnum ca. 1.94m, allir klæðast Hugo Boss, eru með Omega úr, og keyra CLS eða betra. Ég veit ekki hvaða super breed þetta er en ég er ánægður að þeir tóku við mér, 183 cm stubbi í Zöru jakkafötum með Guess úr og lestarpassa.
Love, peace og harmony
ykkar einlægur,
Darri
(download)
German Pie!
Árið var 2001, daglegt tilvera einkenndist af röð vandræðalegra augnablika. Líf mitt var svolítið eins og American Pie mynd, nema engin Nadia og engin Michelle. Ég teygði efri vörina langt yfir tanngarðinn í hvert skipti sem mér stökk á bros, í von um að hilja mína versta óvini; spangirnar.
Ég var vandræðalegur frá því að ég vaknaði og þangað til að ég fór að sofa.
Ég hef vissulega orðið svalari með árunum, en alltaf virðast vandræðaleg augnablik elta mig uppi. Ég ætla að nefna tvö þeirra.
Atvik 1
Fyrst þegar ég kom hingað vissi ég að ég þyrfti að falla inn í hópinn; ég gat ekki þulið upp óhollar matar-samsetningar, The Happiness Hypothesis, ókosti sykur -og koffínneyslu eða talað um nýju gelluna í Gossip Girl. Öll áhugamál sem þykja skrítin voru skilin eftir heima.
Hluti af því að vera á þetta öguðum vinnustað er að eiga öguð samtöl. Það er harla meðvitað, en hver setning sem ég læt út úr mér fer í gegnum ákveðna síu sem bestar áhrif þess sem ég segi út frá áhugamálum og viðmóti þess sem ég er að tala við. Þetta er líklega hluti af því að vera í nýju umhverfi, maður reynir að aðlagast.
Maður spyr mikið af spurningum, talar um almenna hluti og reynir svo einstaka sinnum að tengja umræðuefnið við e-ð impressive eða áhugavert sem maður veit eða hefur gert í gegnum tíðina. Ég er orðinn frekar góður í þessu.
En eins mikið og ég kann vel við það að vera vel liðinn, þá reyni ég að leyfa fólki að kynnast sérviskunni, en í litlum skömmtum þó. Herr. Rothenmaier skal fá að vita af hverju poki af hnetum á dag er of mikið og Herr. Wurtenberger skal fá að vita að kaffi og súkkulaði á eins og hálfstíma fresti er ekki orkugefandi, það er orkuletjandi!
Hluti af því að falla vel inn í hópinn er að drekka kaffi með fólkinu eftir mat. En eins mikill áhugamaður um tedrykkju ég er, þá held ég ávalt á kolsvörtum kaffibolla í návist töffaranna í deildinni. Það er e-ð mjög kvenlegt við það að halda á tebolla með þessum litla spotta og lillabláum miða hangandi fram af bollanum.
En ákveðinn í að fá minn skammt af tei, þá fæ ég mér alltaf bolla áður en ég fer í vinnunna. En fyrir þá sem ekki vita þá er te sérlega vatnslosandi, sem gerir það að verkum að maður fer gjarnan á klósettið stuttu eftir sinn fyrsta bolla.
Þannig að eftir klukkustundar langa lestarferð, þá er glampandi postulínið það eina sem ég get hugsað um.
Þennan örlagaríka dag labba ég inn á skrifstofuna, hengi upp jakkann minn, opna tölvuna og æði svo í átt að sameiginlegu klósetti frammi á gangi. Teið hefur líklega verið extra grænt þennan morguninn því að þegar ég nálgast klósetthurðina lít ég niður, teygi ég hendurnar í átt að beltinu og losa það í skrefinu. Akkurat þegar ég lít upp eftir að hafa losað belti, tölu og rennilás, gengur á móti mér, handan við hornið, framkvæmdarstjóri deildarinnar ásamt Egypskum kollega sínum. Þetta var í annað skiptið sem ég sé hann.
Þarna stend ég, þremur metrum frá klósetthurðinn og einni handahreyfingu frá þýsku útgáfunni af "The Full Mounty". Ég grét innra með mér. "Af hverju losaði ég ekki sylgjuna INNI á klósettinu; eins og eðlilegt fólk gerir?".
Slíkt var augnráðið sem framkvæmdarstjórinn gaf mér, að ég hefði tekið tvö ár með spangir framyfir þessar 4 sekúndur án þess að blikka. Líf mitt var búið. Ég vissi að ég gæti ekki labbað inn á skrifstofuna hans og útskýrt hversu mikið mér lá á. Það væri fáránlegt.
Hann ætti alltaf eftir að líta á mig sem no-pants-boy - ég varð bara að sætta mig við það.
Atvik 2
Annað atvikið náðist á myndband. Þar er ég að tala við yfirmann yfirmanns míns. Við félagarnir erum vel í anda en dettum eftir stutt spjall... illa. Það sem var sérstakt við þetta atvik að við lítum ekki einu sinni á hvorn annan eftir að við stóðum upp. Við höfum báðir gert okkur grein fyrir því hversu fáránlegt þetta var og hætt við að hugsa um þetta.
Já, þetta er lífið. Lykillinn að þessu öllu er jafnvægi!
Vandræðalegt - svalt
List - Vísindi
Fagmennska - Sérviska
Micro - Macro
Quant - Qual
Global - Local
Proactive - Reactive
Os.frv.
Innileg ást
kv. Darri
Egilsson (þetta er lykilorðið að myndbandinu)
